Computerman . . computerman@acilhost.com

Bu Gazi'nin sesini kim duyar?

Vatan görevi demiş çıkmış yola. Hain bir elin koyduğu mayına başmış. Gazi olmuş. Hastaneden çıktıktan sonra evine gelmiş. Sağlığına kavuştuktan sonra devlet iş vermiş. Gazilere tanınan haklar çerçevesinde bir işe yerleştirilmiş.

Yerleştirildiği iş yeri özelleştirilme sürecine girmiş ve işten çıkarılmış.

Devlet baba yine şevkatli elini uzatmış ve bir başka işe yerleştirmiş. Ama evine, eşine ve çocuğuna 4,5 saatlik mesafede....

Her gün işine gitmek için 4,5 saat yol gitmek zorunda.

Akşamları da 4,5 saat gelmek zorunda.

Bu aileyi birleştirmek istiyoruz. Bürokrasi izin vermiyor.

Kanunlar yönetmelikler prosedürler önüne çıkıyor.

Rahmetli Turgut Özal'ı sevmemin en önemli nedeni bürokrasiyi sevmemesiydi.

Türkiye de gaziler ve şehit aileleri için bürokrasi, prosedür kabul edemiyorum.

Hiç kimse bir gaziyi sabah akşam 4,5 saat yol gitmeye mecbur edemez.

Bu gerçek hadisenin kahramanına ait bilgiler bende mahfuz. Kim kendine görev biliyorsa ona verebilirim.

Bu dünyada bir Gazi'nin sorununu çözemiyorsak utanmamız lazım.

Bu vatan için kolunu vermiş, elini, gözünü bacağını feda etmiş. Binlerce sahte kahramana inat gerçekten gerçek uzuvlarını feda etmiş.

Biz ona dünyaları versek kaybettiği uzuvlarını yerine getiremeyiz.

Ancak ailesiyle birlikte aynı şehirde çalışmasını sağlayabiliriz.

Eşi hemşire hastanede çalışıyor, ayrı şehirde. Mevzuat uygun olmadığı için Gazimizin çalıştığı şehire ataması yapılamıyor.

Gazimizin de eşinin yanına ataması yapılamıyor.

Yıllardır bir Gazi Ailesi bu şekilde sürünüyor.

Artık sürünme cezası sona erse iyi olur...

Bu yazı 26/11/2009 tarihinde eklenmiştir.