Ramazan Takvâsı: Gayret Bizden, Tevfik Allah’tan
Osman Nûri Topbaş’ın Gönül İkliminden İnciler yazı serisinin 206. sayısı, Ramazan ayında takvâya ulaşmak için yapılması gereken ibadetleri, seher vaktini, infakı ve çocuklara Ramazan sevgisini kazandırmayı ele alıyor.
Editor
Ramazan Takvâsı: Gayret Bizden, Tevfik Allah’tan
ŞEHİTLER ÖLMEZ / TÜRKİYE
İmanla göçmek, amel defterini sağdan almak, Sırat’ı şimşek hızıyla geçmek… Her bir müminin yüreğinde taşıdığı sonsuzluk ideali bunlarla şekillenir. Osman Nûri Topbaş’ın kaleme aldığı “Gönül İkliminden İnciler” serisinin 206. sayısı, Ramazan ayının mümin gönlünde nasıl bir dönüşüm başlatması gerektiğini anlatıyor. Nisan 2022 tarihli bu yazı, gayretin bizden, tevfikin Allah’tan olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Ramazan: Takvâ Mektebine Davet
Ramazan ayı, sadece oruç tutulan değil, kalplerin eğitildiği ilâhî bir okul. Kur’ân’ın ifadesiyle oruç, insanı takvâya ulaştırmak için farz kılındı. Bu ayda Rabbimiz, kulunun nefsini terbiye etmesini, seherlerde uyanmasını, ihtiyaç sahiplerinin hâlini hissetmesini ve Kur’ân ile daha güçlü bir bağ kurmasını arzu ediyor.
Ramazan, sadece midemizi değil, gözümüzü, dilimizi, kulağımızı da oruçla arındırmayı gerektiriyor. Oruç, bir irade eğitimi, bir nefis disiplini ve bir takvâ alışkanlığına dönüşmeli. “Takvâ azığı” olmadan yapılan hiçbir ibadet, yolculuğu tamamlatamaz. Bu yüzden “Ey akıl sahipleri! Bana karşı takvâ sahibi olun” ayeti, Ramazan’ın özüdür.
Seher Vakitleriyle Diriliş Başlar
Oruç, sadece gündüzle sınırlı değil; sahurla başlayan seher alışkanlığı, müminin Rabbine en yakın olduğu saatlerin farkına varmasını sağlar. Zâriyât Suresi’nde geçen “Seher vakitlerinde istiğfar ederler” ayeti, takvâ sahiplerinin uyanıklığını gösterir. Seherlerde yapılan dualar, sadece Ramazan ayını değil, tüm hayatı bereketlendiren manevi nefeslerdir.
Toplumsal Takvâ: Cömertlik, Affetmek, Davet Etmek
Ramazan, bireysel bir ibadet ayı olmanın çok ötesinde, toplumsal dayanışmayı artıran bir rahmet mevsimidir. Yetim, yoksul, kimsesiz olanlara el uzatmak; hem varlıkta hem darlıkta infakta bulunmak, takvânın alametlerindendir. Bir hurma ile de olsa paylaşmanın kıymetini bilen gönüller, Cennet’e yakındır.
İslâm bir toplum dinidir. Terâvih namazlarının cemaatle kılınması, bu sosyal yönü daha da belirginleştirir. Ramazan’da mümin kardeşlerini evine davet etmek, birlikte iftar yapmak ve bu rahmet mevsimini paylaşmak, ruhları arındırır, kalpleri yakınlaştırır.
Evlatlara Ramazan’ı Sevdirmek: Tekne Orucu ve Manevî Hediyeler
Ramazan sadece büyüklerin değil, çocukların da gönül dünyasında iz bırakmalı. Onları küçük yaşlardan itibaren oruçla tanıştırmak, teravihlere birlikte gitmek ve namaz sonrasında küçük hediyeler vermek, ibadet sevgisinin kalplerde kökleşmesini sağlar. İmam Mâlik’in hadis ezberlediğinde babasından aldığı hediyeler, günümüz ebeveynleri için güzel bir örnektir.
Çocuklara Ramazan’ı yaşatmak, aynı zamanda Cennet’e giden aile bağlarını kuvvetlendirmektir. İhmal edilen her gün, hem onların dünyasına hem de ahiretine kayıptır.
Kadir Gecesi: Bin Ayı Geçen Bir Lütuf
Ramazan’ın son on gecesinde saklı olan Kadir Gecesi, bin aydan daha hayırlıdır. Bu geceyi ihya edenlerin geçmiş günahları bağışlanır. Ancak bu müjdeye erişebilmek için kalben hazırlıklı olmak gerekir. Kur’ân’ın indirildiği bu kutlu ayda, Kur’ân’la daha fazla hemhal olunmalı, her okunan ayet takvâyı derinleştirmelidir.
İslâm’da Ruhbanlık Yok, Toplumla Birlikte Yaşamak Var
Topbaş, yazısında İslâm’ın ferdiyetçi bir din olmadığını vurguluyor. Ramazan, toplumla iç içe yaşanan bir ibadet sistemidir. Komşuluk, akrabalık, ticaret, sosyal ilişkiler... Tüm bu alanlarda takvânın izleri olmalıdır. Müminin yaşantısı, yeryüzünde İslâm’ın şâhidi olmalıdır. Bu da sadece bireysel ibadetle değil, ahlâk ve muâmelatla mümkündür.
Son Nefese Kadar Takvâ Elbisesi
“Her nefesin hesabı var” şuuruyla yaşayan mümin, bedenini yıpratan hastalıklar, yaşlılık ve ölüm gelmeden önce takvâ azığını hazırlamalı. Rabbine layık bir kul olabilmek, ancak sürekli bir iç disiplin ve gayretle mümkündür. Çünkü her şey gayretle başlar; netice ise Allah’ın lütfudur.
