Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın Üç Çocuk Söylemi, Yıkılan Aileler ve Adalet Krizi | Analiz
Üç çocuk stratejisi neden karşılık bulmuyor? Aileyi parçalayan yargı kararları, uzun adli kontroller ve adalet krizi bu analizde ele alınıyor.
Editor2
Yusuf İnan
Gazeteci | Yazar
Şehitler Ölmez – Ankara, Türkiye
Üç Çocuk Söylemi ile Yıkılan Aileler Arasındaki Büyük Çelişki
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın yıllardır dile getirdiği “en az üç çocuk” çağrısı, yalnızca demografik bir öneri değildir. Bu çağrı; Türkiye’nin geleceğine, toplumsal sürekliliğine, aile yapısının korunmasına ve güçlü bir millet idealine dair stratejik bir vizyonu ifade eder. Aynı şekilde, İlim Yayma Derneği Mütevelli Heyeti Başkanı Bilal Erdoğan’ın “dindar nesil” vurgusu da yalnızca bir eğitim yaklaşımı değil, ahlaki ve kültürel devamlılığa ilişkin bir gelecek tasavvurudur.
Bu iki yaklaşım, aslında dünyanın her yerinde devletlerin uzun yıllardır uyguladığı politikalarla örtüşmektedir. Avrupa ülkeleri, Amerika Birleşik Devletleri, hatta savaşın gölgesindeki Ukrayna ve Rusya bile aileyi ve çocuğu merkeze alan ciddi teşvikler sunmaktadır. Çocuk başına verilen sosyal yardımlar, anneye sağlanan ekonomik destekler, ücretsiz eğitim ve sağlık hizmetleri, tek ebeveynli veya ebeveynsiz çocuklara sunulan refah destekleri bu politikaların temel unsurlarıdır. Devletler şunu çok iyi bilir: Aile ayakta kalmazsa, devlet de uzun vadede ayakta kalamaz.
Peki o halde şu soru kaçınılmazdır:
Dünyanın her yerinde makul, hatta zorunlu kabul edilen bu stratejiler, neden Türkiye’de karşılık bulmakta zorlanıyor?
Sorun Söylemde Değil, Uygulamadaki Çelişkide
Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın üç çocuk çağrısı toplumun önemli bir kesiminde teorik olarak karşılık bulsa da, pratikte yaşananlar bu çağrıyı boşa düşüren derin bir güvensizlik üretmektedir. Sorun ne aile fikrindedir ne de çocuk sahibi olma arzusundadır. Sorun, devletin farklı kademelerinde ortaya çıkan ve aileyi fiilen parçalayan uygulamalardadır.
Basit bir araştırma bile göstermektedir ki, özellikle yargı bürokrasisi içinde yer alan bazı uygulamalar, siyasi iradenin aile ve çocuk odaklı söylemleriyle açık bir tezat oluşturmaktadır. Üç çocuk tavsiyesinde bulunan bir devlet aklının, aynı anda aileleri dağıtan, yıllarca süren adli kontrol kararlarıyla anne-babayı birbirinden ayıran uygulamalara göz yumması, toplumda derin bir adalet duygusu yaralanmasına yol açmaktadır.
İfade Özgürlüğü, Yargı ve Aileyi Parçalayan Kararlar
İfade özgürlüğü kapsamında kalması gereken, 10–15 yıl önce yazılmış bir köşe yazısındaki kelimeler üzerinden terörizm kurguları üretilerek gazetecilerin yargılanması; başka bir ülkede yaşayan bir gazeteciye Türkiye’de yurt dışına çıkış yasağı uygulanarak ailesinden koparılması, artık bireysel bir mağduriyetin ötesine geçmiştir.
Bir ay, bir yıl değil; sekiz yıldır süren ve hâlâ devam eden bir yurt dışı çıkış yasağı, fiilen bir ailenin yok edilmesi anlamına gelmektedir. Bu süreçte yüksek yargı organlarının —Yargıtay ve Anayasa Mahkemesi’nin— sessizliği, hukuki olduğu kadar vicdani bir sorunu da beraberinde getirmektedir. Anayasa Mahkemesi önünde “acil” koduyla yapılan bireysel başvurunun dört yıldır gündeme bile alınmaması, hukuk devleti iddiasıyla bağdaşmamaktadır.
Söylem ile Gerçek Hayat Arasındaki Derin Uçurum
Bilal Erdoğan’ın “Dindar insan iyidir, bu algıyı yeniden yaymamız gerekir” sözleri, teoride güçlü ve anlamlıdır. Ancak aynı anda, yabancı bir ülkede sekiz yıldır babasından ayrı tutulan çocukların hikâyesi, bu söylemin sahadaki karşılığını sorgulatmaktadır. Türk ve Müslüman çocukların, ailesinden koparılmış bir şekilde, savaşın içinde yaşam mücadelesi vermesi; psikolojik travmalar yaşaması; inanç krizleriyle karşı karşıya kalması ve hatta başka inanç sistemlerine yönelmek zorunda kalması, yalnızca bireysel bir dram değil, devletin koruyucu rolünün sorgulanmasıdır.
Bir tarafta “Aile Yılı” ilan edilen 2025…
Diğer tarafta, yargı kararlarıyla fiilen dağıtılan aileler…
Bir tarafta üç çocuk çağrısı…
Diğer tarafta, anne-babası cezaevinde olan beşiz çocukların trajedisi…
Bu tablo, topluma şu soruyu sorduruyor:
Böylesi bir ortamda insanlar nasıl güven duysun, nasıl çocuk yapsın, nasıl geleceğini bu ülkeye emanet etsin?
Asıl Tehlike: Güven Kaybı
Toplumlar ideallerle değil, yaşanmışlıklarla ikna olur. Devlet, aileyi koruduğunu söyleyip fiiliyatta aileyi dağıtan uygulamalara göz yumduğunda, yalnızca bireyleri değil, kendi meşruiyet zeminini de zedeler. Bugün yaşanan şey tam olarak budur.
Bu çelişki, Cumhurbaşkanı Erdoğan’a ve iktidar partisine yönelik bir halk tepkisi üretmekte; destek tabanında sessiz ama derin bir erozyona neden olmaktadır. Oysa bu tepkinin kaynağı siyasi söylem değil, adaletsizlik algısıdır.
Sonuç: Bu Bir İkazdır
Bu yazı bir suçlama metni değil; bir ikazdır. Cumhurbaşkanı Erdoğan’a, Bilal Erdoğan’a ve devletin tüm kurumlarına yönelik bir vicdan çağrısıdır. Aileyi korumak istiyorsak, önce hukukun aileyi yıkmasına izin vermemeliyiz. Dindar bir nesil hedefliyorsak, çocukların travmalarla inançtan kopmasına sebep olan süreçleri görmezden gelemeyiz.
Gerçek hayatta yaşananlar bu şekildeyken, Türk milletinin hangi güvenle çocuk yapması, hangi adalet duygusuyla geleceğe umutla bakması beklenmektedir?
Bu soru artık ertelenemez. Çünkü mesele yalnızca bugünün mağduriyetleri değil, Türkiye’nin yarınlarıdır.
Yusuf İnan
Yusuf İnan, gazeteci ve yazardır. WiseNewsPress.com, SehitlerOlmez.com ve Yerelgundem.com Genel Yayın Yönetmenliği görevlerini yürütmektedir. Türkiye ve dünya gündemiyle ilgili stratejik ve siyasi analizler konusunda uzmanlaşmıştır.
