Tabuta Sığmayanlar: Şehit Erhan Ülkü’nün Ardında Bıraktığı Emanet
Şehit Piyade Komando Erhan Ülkü’nün Siirt’te verdiği son nefes ve ailesinin yıllar süren mücadelesi, tabuta sığmayan bir vatan sevdasının simgesi haline geliyor.
Editor
Tabuta Sığmayanlar: Şehit Erhan Ülkü’nün Ardında Bıraktığı Emanet
ŞEHİTLER ÖLMEZ / TÜRKİYE
Bir rüya, bir veda ve sessizce gelen şehadet
5 Ocak 1999’da Siirt’te düzenlenen terör operasyonunda şehit düşen Piyade Komando Er Erhan Ülkü’nün hikâyesi, yalnızca bir kahramanın değil; aynı zamanda bir ailenin ve nesiller boyu süren bir fedakârlığın hikâyesidir. Henüz 21 yaşındaydı. Gönüllü gitmişti, ağabeyinin izinden yürüyerek “Ben de komando olacağım” demişti. Rüyasında su kuyusuna düştüğünü görmüş, annesine içini dökmüştü: “Ben şehit olurum herhalde.” Oysa bu bir sezgi değil, bir veda hazırlığıydı.
Son söz: Babama söylemeyin, önce ablama söyleyin
Erhan Ülkü, görev sırasında ağır yaralanıp hastaneye kaldırıldığında, komutanlarına söylediği ilk cümle babası hakkında oldu: “Babama söylemeyin, önce ablama söyleyin.” Bu cümle bile onun ailesini ne kadar düşündüğünü ortaya koyuyordu. Ancak acı haber yine de gece saat 4’te Ülkü ailesinin kapısını çalan askerî heyet tarafından verildi. Baba Adem Ülkü’nün ifadesiyle, o an “dünya başlarına yıkıldı.” O günden sonra ailede hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Operasyonlar, mektuplar ve geride kalan bir teşekkür
Şehadetinden kısa süre önce babasıyla yaptığı son konuşmada, Erhan bir komutanın yazdığı mektubu müjdelemişti: “Sana bir teşekkür mektubu gelecek. Böyle bir evlat yetiştirdiğin için.” Ancak o mektup, şehit haberinden sonra gelen en ağır hediyeye dönüştü. Bu mektup, artık yalnızca bir komutanın takdiri değil; bir milletin minnet ifadesiydi.
Şehitliğe çıkan yol: Gönüllülük, kararlılık ve inanç
Erhan Ülkü, kardeşinin de komando olarak askerlik yaptığını öğrenince “Ben de olacağım, hem de en iyisi olacağım” dedi. Korkmadan, çekinmeden Isparta’daki komando eğitimini tamamladıktan sonra Siirt’e gönderildi. Soğukta donarak şehit olan bir arkadaşının ardından gözyaşı döktüğü, zorlu şartlarda görev yaptığı biliniyor. Komutanlarının onu son operasyondan sonra yazıcı olarak görevlendirme kararı bile kaderi değiştirmeye yetmedi. O, son görevine giderken bir daha dönmeyeceğini biliyor gibiydi.
Bir rüyada gelen vedalaşma
Şehit babası Adem Ülkü, oğlunu sadece hatıralarda değil, rüyalarında da görmeye devam etti. Bir rüyasında asker kıyafetleriyle gelen Erhan, “Baba seni Kıbrıs’a götüreceğim, daha çok şey bekle benden” diyordu. Aynı şekilde abisi de onu rüyasında gördü: “Benim düğünümü ne zaman yapacaksınız?” Bu semboller, şehit ailesinin kalbinde dinmeyen özlemin birer yansımasıydı.
Torunlar da emanete sahip çıkıyor
Erhan Ülkü’nün aziz hatırasına sahip çıkan bir diğer kişi ise yeğeniydi. Torunu, “Amcamın intikamını alacağım” diyerek Isparta’da komando eğitimi aldı, ardından Kuzey Irak’ta görev yaptı. 34 silah arkadaşıyla girdiği operasyonda yaralanmasına rağmen, “Şehit olsam da giderim, bu vatan benim” diyerek mücadelesine devam etti. Bu bağlılık, şehitliğin bir soyadı değil; bir karakter olduğunu gösteriyor.
Gurur, hasret ve taşıması ağır bir unvan: Şehit babası
Adem Ülkü’nün ifadesiyle şehit babası olmak, hem gururlu hem de çok zor bir mertebe. “Bu vatan için oğlumu verdim, torunumla gurur duyuyorum. Ama evladını toprağa vermek başka bir imtihan” diyor. Oğluna düğün yapma hayali varken, tabutuyla uğurladığını anlatırken gözleri doluyor. “O Murat’ı aldı gitti, ama daha güzel bir Murat aldı” diyerek buruk bir tebessümle hatıralarına tutunuyor.
Yozgat Sarıkaya’da bir dernek, bir anı, bir mücadele
Sarıkaya’da kurdukları Şehit Aileleri Derneği, sadece bir mekân değil; yaşanmışlıkların, duaların, Kur’an okunarak anılan şehitlerin yeri. Kurucusu olduğu dernek aracılığıyla diğer şehit aileleriyle bir araya geliyor, her biri için “biz biriz” diyerek mücadeleye devam ediyor. “Bu vatan bizim, kimse bölemez” diyen Adem Ülkü, yalnızca oğlunun değil; vatanın emanetine de sahip çıkanlardan biri.
