Tabuta Sığmayanlar: Şehit Osman Belkaya’nın Sessiz Direnişi
Şehit Özel Harekat Polisi Osman Belkaya’nın Şırnak’ta hain bir saldırıda şehit oluşu, hayat hikâyesi ve ailesinin yaşadığı onurlu acı detaylarıyla anlatılıyor.
Editor
Tabuta Sığmayanlar: Şehit Osman Belkaya’nın Sessiz Direnişi
ŞEHİTLER ÖLMEZ / TÜRKİYE
Polis olacağım, şehit olacağım dedi… ve oldu
24 Mart 2016'da Şırnak’ta yürütülen terörle mücadele operasyonunda şehit düşen Özel Harekat Polisi Osman Belkaya’nın hikâyesi, çocuklukta kurulan bir hayalin, vatan için adanmış bir ömrün ve geride kalan sessiz bir çığlığın özetidir. Henüz gençlik yıllarında arkadaşına, “Ben polis olacağım, şehit olacağım” diyen Osman, yıllar sonra bu sözünü kaderine yazdırdı. Henüz 14 aylık bir Özel Harekat görev süresi vardı ama her dakikasını vatan aşkıyla yaşadı.
Küçük yaşta gelen karar, büyük bir inançla verilen mücadele
Yozgat’ın Şefaatli ilçesinde dünyaya gelen Osman Belkaya, polis emeklisi bir babanın evladıydı. Eğitim hayatı Elazığ’dan Nevşehir’e kadar uzandı. Üniversite yerine polisliği seçti. Kastamonu Polis Meslek Yüksekokulu’nda başladığı eğitimini Balıkesir Özel Harekat Okulu’nda tamamladı. Van’da başlayan meslek hayatı, Ankara Gölbaşı’ndaki zorlu Özel Harekat kursuyla taçlandı. Tercihini, “Ben bu işi seviyorum” diyerek yaptı ve en zorlu görev yeri olan Şırnak’ı seçti. “Seven insan yorulmaz” sözüyle görevinin her dakikasına sarıldı.
Kendi isteğiyle gittiği Şırnak’ta son nefes
Görev yeri seçimi sırasında ailesinden fikir alan Osman, babasıyla birlikte karar vererek Şırnak’a tayin istedi. Cizre, Silopi ve merkezdeki operasyonlara katıldı. Çözüm sürecinin ardından artan terör olayları içinde, şehadete giden yol da adım adım yaklaşıyordu. Son olarak, Şırnak merkezde gözetleme görevi yaparken sabah saatlerinde keskin nişancı tarafından vurularak ağır yaralandı. 15 dakika süren çatışmanın ardından hastaneye kaldırıldı, ancak kurtarılamayarak şehit oldu.
Sayıklayarak uyanmıştı: "Anne, geliyorum"
Şehit Osman Belkaya’nın o sabah yaşadıkları, bir rüya gibi anlatılıyor. Görev arkadaşlarının ifadesine göre, şehit olmadan birkaç saat önce sayıklamaya başladı: “Anne, geliyorum.” Uyandığında rüya gördüğünü söyleyip arkadaşlarına çay hazırladı. Cam kenarında sigarasını içerken keskin nişancı tarafından hedef alındı. Hayatının son sabahı, dualarla ve sade bir tebessümle geçti.
İbadetle örülü bir hayat, tertemiz bir veda
Osman Belkaya ortaokul yıllarından itibaren ibadetine bağlı, ahlaklı, hakkaniyetli bir gençti. Annesi, oğlunun şehit olmadan önce Kur’an hatmine başladığını ve tamamlayamadığını anlatıyor. Geriye kalan Kur’an-ı Kerim’i arkadaşları getiriyor, annesi de onun yarım bıraktığı hatmi tamamlıyor. Osman, sadece ibadetiyle değil, duruşuyla da çevresine örnek oluyordu. Arkadaşlarına “Ortam bozuk, siz de namaz kılın” diye nasihatte bulunuyordu.
Canlı gibi veda: “Osman gülüyordu…”
Şehit Osman Belkaya’nın naaşı defnedilmeden önce annesi son bir kez oğlunu görmek istedi. Tabut açıldı. Annesi onu öperken Osman, sanki yeni uyanmış gibi sıcak, canlı ve huzurlu görünüyordu. “Gülüyordu, bembeyazdı, hiç ölmemiş gibiydi” diyen babası, o anı unutamadığını anlatıyor. Bu durum, birçok şehitte görüldüğü gibi, onun ruhani hâlinin bir yansıması olarak hafızalara kazındı.
İsmi hem kalplerde hem mekânlarda yaşıyor
Şehit Osman Belkaya’nın ismi, doğduğu yer olan eski sağlık ocağına yapılan Şefaatli Devlet Hastanesi’ne ve Şehit Osman Belkaya İmam Hatip Lisesi’ne verildi. Ailesi, onun adının yaşatılmasından büyük onur duyuyor. Babası, “Şehit babası olmak hem büyük bir gurur hem de tarifsiz bir acıdır. Normal bir ölüm zamanla unutulur ama şehitlik her gün tazelenir” diyor.
Vatan için adanmışlık: Birilerinin yaşaması için birileri şehit olur
Şehit babası Yakup Belkaya’nın sözleri, bu hikâyenin özetidir: “Birileri şehit olacak ki, birileri bu vatanda özgür yaşayacak.” Oğlunun şehadetini “Allah’ın seçtiği kullardan biri oldu” diyerek karşılıyor. Bugün dahi her gözyaşı, bir duayla akıyor. Ailenin devlete olan güveni ve duruşu sarsılmadan devam ediyor: “Bu vatan kolay kazanılmadı. Allah’a şükür, oğlumun yeri cennette.”
